Sprawdziłeś zakład na riverze. I teraz stoicie naprzeciw siebie, gapicie się na siebie, każdy czeka, aż to ten drugi odkryje karty pierwszy.
Nikt się nie rusza.
Rozdający patrzy raz na jednego, raz na drugiego. Reszta stołu wzdycha.
Ten sam pat powtarza się przy prawie każdym stole na żywo — bo większość początkujących nigdy się nie nauczyła, kto tak naprawdę powinien odkryć karty pierwszy. Ten poradnik pokrywa każdą sytuację przy showdownie: zwykłe układy, rivery sprawdzone czekiem, all-iny i to, dlaczego slow roll sprawi, że będą na ciebie krzywo patrzeć do końca sesji.
Kto musi pokazać karty pierwszy przy showdownie?
Reguła zależy od tego, jak zakończyła się ostatnia runda betowania (pełną sekwencję ulica po ulicy, która tu prowadzi, znajdziesz w 
kolejności rozgrywki).
| Akcja na ostatniej ulicy | Kto odkrywa pierwszy |
|---|---|
| Ktoś postawił lub przebił na riverze | Ostatni gracz, który postawił lub przebił odkrywa pierwszy |
| Wszyscy sprawdzili czekiem na riverze | Pierwszy aktywny gracz na lewo od buttona odkrywa pierwszy |
| All-in na wcześniejszej ulicy (bez betowania na riverze) | Wszystkie układy leżą odkryte przed dobiciem kart lub w jego trakcie |
Kluczowe pojęcie to „ostatni agresor". Jeśli postawiłeś na riverze i cię sprawdzono, to ty odkrywasz pierwszy — nie ten, kto sprawdził. Sprawdzający ma prawo zobaczyć twój układ, zanim zdecyduje, czy pokazać swój, czy go zrzucić.
Czy możesz zrzucić karty do muck bez pokazywania przy showdownie?
Tak — jeśli przegrałeś.
Kiedy ostatni agresor pokaże swój układ, reszta graczy może:
- •Pokazać swój układ, jeśli myślą, że wygrywają
- •Zrzucić karty zakryte do muck, jeśli widzą, że przegrali — nie trzeba odsłaniać swoich kart. Dotyczy to jednak tylko sytuacji, gdy nikt nie był all-in: w turnieju, gdy któryś gracz jest all-in, zasada 16 TDA nakazuje odsłonić wszystkie układy w puli i nikt nie może zrzucić (w grach cash obowiązują zasady pokoju, a większość pokojów pozwala sprawdzającemu zrzucić karty)
Zasada praktyczna: jako ostatni agresor to ty odkrywasz — także zblefowany układ, który sprawdzono. Zrzucenie kart zakrytych to opcja sprawdzającego, już po obejrzeniu układu betującego. Jeśli betowałeś i szybko zrzucasz, tracisz podwójnie: sprawdzający i tak może zażądać twoich kart, a ponieważ liczą się karty, niejedna pula poszła do kosza z asem wysokim, który prowadził.
Kolejność showdownu, gdy wszyscy sprawdzili czekiem na riverze
Jeśli nikt nie postawił na riverze (wszyscy sprawdzili czekiem), showdown zaczyna się od pierwszego aktywnego gracza na lewo od buttona i idzie zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
Przykład: button, mały blind i duży blind dochodzą do rivera. SB sprawdza czekiem, BB sprawdza czekiem, button sprawdza czekiem. Showdown zaczyna się od SB (pierwszy aktywny gracz na lewo od buttona). SB może pokazać albo zrzucić. Potem BB. Na końcu button.
W tym przypadku button odkrywa ostatni — co w rzeczywistości jest przewagą. Button widzi, czy ktoś go bije, zanim zdecyduje, czy odwrócić swoje karty.
Zasady showdownu przy all-inie — czy gracz all-in odkrywa pierwszy?
Kiedy gracz idzie all-in i nie ma już możliwości dalszego betowania, zwykle dobija się pozostałe karty wspólne z wszystkimi układami odkrytymi. Chroni to uczciwość rozdania — nikt nie powinien móc taktycznie zrzucić kart w sytuacji all-in.
| Scenariusz all-in | Zasada showdownu |
|---|---|
| Gracz idzie all-in, inni sprawdzają, nie ma już betowania | Wszystkie układy odkryte przed dobiciem lub w jego trakcie |
| Zakład all-in na riverze zostaje sprawdzony | Grający all-in odkrywa pierwszy jako ostatni agresor — ale w turnieju nikt nie może zrzucić: według zasady 16 TDA sprawdzający też musi odsłonić karty |
| Kilka all-inów tworzących kilka pul bocznych | Każda pula rozstrzygana osobno; odkrywane wszystkie zaangażowane układy |
Jeden niuans: jeśli jest pula boczna (inni gracze wciąż mają żetony i dalej betują), pula boczna przyznawana jest pierwsza, a potem główna. To kolejność wypłaty i nie ma nic wspólnego z momentem odkrycia kart: układ gracza all-in leży odkryty od chwili, gdy żaden zakład nie jest już możliwy. Ilustracja TDA do zasady 16 mówi to wprost — nie czeka się z odwróceniem układu all-ina na podział puli bocznej.
Jak buduje się i wypłaca pule boczne, gdy gracze są all-in, znajdziesz w zasadach all-in i pul bocznych; w sprawie dzielonych pul obowiązują zasady split pot.
Czym jest zasada „cards speak"?
„Cards speak" znaczy, że wygrywa najlepszy układ, bez względu na to, co mówią gracze.
Jeśli gracz źle odczyta swój układ i powie „mam parę", a naprawdę ma strita — wygrywa strit. Rozdający odczytuje karty i przyznaje pulę najlepszemu pokazanemu układowi.
To działa w obie strony. Jeśli myślisz, że przegrałeś, i zrzucasz bez pokazywania, a twój układ był wygrywający — pula przepadła. Twój układ jest martwy dopiero wtedy, gdy rozdający wepchnie go do mucka i nie da się go już jednoznacznie zidentyfikować — karty położone zakryte nie są automatycznie martwe (zasada 14 TDA). Mimo to nigdy na tym nie polegaj. Jeśli nie jesteś w 100% pewien, że przegrałeś, zawsze pozwól rozdającemu odczytać twój układ, zanim go zrzucisz.
Realna sytuacja: trzymasz J♥ 10♥ na stole Q♥ 9♥ 8♥ 2♣ 5♦. Masz Pokera (straight flush) do damy — Q-J-10-9-8 w kierach. Rywal pokazuje K♣ Q♦ (para dam). Wygrywasz na spacer. Nie zrzucaj kart tylko dlatego, że widzisz u niego damę.
Czym jest slow roll w pokerze?
Slow roll to celowe zwlekanie z pokazaniem bardzo silnego układu, kiedy już wiesz, że wygrałeś.
Masz nutsa. Rywal pokazuje silny układ. Ty robisz pauzę, udajesz, że się zastanawiasz, powoli zerkasz na swoje karty, każesz wszystkim czekać — a potem odkrywasz zwycięski układ. Technicznie legalne. Powszechnie znienawidzone.
Slow roll to najszybszy sposób, żeby narobić sobie wrogów przy stole pokerowym. Odbierany jest jako celowe wcieranie komuś przegranej. Niepisana zasada: jeśli masz najlepszy możliwy układ, odkryj go natychmiast. Slow roll nie daje żadnej korzyści taktycznej. Jedyny efekt to napięcie.
Nie myl tego z tankowaniem — czyli uczciwym poświęceniem czasu na trudną decyzję. To jest akceptowane, a nawet szanowane. Slow roll z nutsem to coś zupełnie innego.
Czy musisz pokazać karty zakryte, jeśli wygrywasz bez showdownu?
Nie. Jeśli wszyscy spasują przed showdownem, zgarniasz pulę bez pokazywania ani jednej karty.
Możesz pokazać, jeśli chcesz — niektórzy gracze pokazują blef, żeby wprowadzić rywala w tilt, albo silny układ, żeby zbudować sobie ciasny wizerunek. Ale nigdy nie masz obowiązku pokazywać kart, gdy wygrywasz dlatego, że wszyscy inni spasowali.
To jeden z powodów, dla których poker jest ciekawy. Nie zawsze wygrywa najlepszy układ — wygrywa ten, kto zostaje ostatni.
Etykieta przy showdownie — co początkujący robią źle
Błąd 1: czekanie, aż sprawdzający pokaże pierwszy
Postawiłeś na riverze. Ktoś cię sprawdził. Zamierasz i czekasz, aż to on pokaże. To odwrotnie. To ty pokazujesz pierwszy — byłeś ostatnim agresorem. Czekanie wygląda jak slow roll, nawet jeśli nim nie jest.
Błąd 2: zrzucanie kart, zanim rozdający odczyta układ
Jesteś prawie pewien, że przegrałeś. Wsuwasz karty zakryte w stronę muck. Rozdający je zgarnia. Okazuje się, że miałeś wygrywający układ. Układ jest martwy — pula przepadła. Nigdy nie zrzucaj, dopóki nie masz pewności. Pozwól rozdającemu odczytać oba układy.
Błąd 3: żądanie pokazania każdego sprawdzonego układu
W większości pokojów pokerowych możesz poprosić rozdającego, by odsłonił układ zrzucony do muck — ale tylko taki, który został sprawdzony i doszedł do showdownu. Spasowane układy są martwe i nigdy nie da się ich odzyskać. Ta zasada istnieje po to, by chronić przed zmową, a nie żeby zaspokajać ciekawość, i nadużywanie jej uchodzi za nieuprzejme. Korzystaj z niej z umiarem.
Błąd 4: brak wiedzy, że możesz pokazać wcześniej
Na showdownie — czyli gdy wszystkie zakłady są już zamknięte — nie ma żadnej reguły, która zabraniałaby odwrócić karty, zanim oficjalnie przyjdzie twoja kolej. Dopóki rozdanie trwa i gdzieś czeka jeszcze akcja, obowiązuje odwrotność: pokazanie kart kosztuje karę według zasady 117 WSOP. Jeśli masz nutsa albo bardzo silny układ, pokaż go natychmiast. Reszta graczy to docenia. Przyspiesza grę. I jest dokładnym przeciwieństwem slow rolla.
