Słownik pokerowy

Pierwszy re-raise w rozdaniu. Duży blind liczy się jako pierwszy zakład, a open raise jako drugi, więc re-raise to 3-bet. Sygnalizuje bardzo silną rękę — albo blef.

Postawienie całego stacka jednym ruchem. Po all-inie nie możesz już stawiać, a jeśli przeciwnicy mają jeszcze żetony, powstaje pula boczna.

Mały obowiązkowy zakład przed rozdaniem, który buduje pulę — wpłacany przez każdego gracza albo tylko przez dużego blinda w formacie big blind ante. Częsty na późniejszych poziomach turnieju, w odróżnieniu od blindów, które zwykle wpłacają tylko dwaj gracze.

Draw wymagający zarówno turna, jak i rivera do skompletowania — na przykład backdoor flush, gdy na flopie dochodzi tylko jedna karta twojego koloru.

Przegranie rozdania, w którym byłeś zdecydowanym faworytem, zwykle przez mało prawdopodobną kartę na turnie lub riverze.

Pieniądze przeznaczone wyłącznie na pokera, oddzielone od codziennych finansów, aby downswings nie szkodziły twojemu życiu.

Zakład lub przebicie ze słabą ręką, aby lepsza ręka spasowała. Nieprzemyślane blefy tracą żetony; dobrze wybrane wygrywają pule, które inaczej byś przegrał.

Obowiązkowe zakłady przed rozdaniem kart: mały blind (SB) siedzi na lewo od buttona, a duży blind (BB) obok niego. Zapewniają akcję w każdym rozdaniu.

Karty wspólne na środku stołu. Mokry board daje wiele drawów i jest niebezpieczny; suchy board daje ich niewiele.

Pozycja rozdającego oznaczona okrągłym krążkiem. Działa ostatnia po flopie — to najbardziej opłacalne miejsce — i przesuwa się co rozdanie o jedno miejsce zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

Zakład na flopie gracza, który przebił preflop, podtrzymujący jego inicjatywę. Skuteczny, ponieważ przeciwnicy często nie trafiają flopa.

Najpierw czek, a potem przebicie po zakładzie przeciwnika. Silny ruch pozwalający zastawić pułapkę z mocną ręką albo ukarać graczy regularnie stawiających zakłady.

Rozdanie, w którym zderzają się dwie bardzo silne ręce i ktoś niemal nieuchronnie musi dużo stracić — jak set przeciw wyższemu setowi. Rzadko da się go uniknąć.

Przekazanie akcji bez zakładu — możliwe tylko wtedy, gdy nikt przed tobą nie postawił w tej rundzie.

Niekompletny układ, który staje się silny po dojściu odpowiedniej karty — najczęściej flush draw lub straight draw.

Twój udział w puli na podstawie szansy wygranej. Ręka z 60% szansy wygranej ma 60% equity w obecnej puli.

Pierwsze trzy karty wspólne, wykładane jednocześnie, po których następuje druga runda licytacji.

Game Theory Optimal — zrównoważona strategia odporna na exploit. W heads-up nie da się jej pokonać w długim okresie, nawet gdy przeciwnicy dokładnie wiedzą, co robisz; przy trzech lub większej liczbie graczy ta gwarancja już nie obowiązuje.

Wewnętrzny straight draw wymagający jednej konkretnej rangi — tylko 4 outy. Przykład: 5-6-8-9 potrzebuje 7.

Independent Chip Model — przelicza turniejowe żetony na rzeczywistą wartość nagród pieniężnych. Kluczowy dla poprawnych decyzji sprawdzenie/pas na bubble i przy stole finałowym.

Dodatkowa karta rozstrzygająca remis, gdy dwaj gracze mają taki sam gotowy układ. Przykład: przy parze asów A-K wygrywa z A-Q, bo król jest wyższym kickerem niż dama.

Samo sprawdzenie dużego blinda preflop zamiast przebicia. Zwykle pasywna, słaba gra, która pozwala innym tanio wejść do puli.

Najlepszy możliwy układ przy obecnym boardzie. Jeśli masz nuts, nie możesz przegrać przy aktualnym stanie kart.

Dwie karty różnych kolorów (np. A♠K♦). Nieco słabsze niż wersja suited tej samej ręki, bo znacznie rzadziej tworzą kolor.

Karty pozostałe w talii, które poprawiają twój układ do zwycięskiego. Flush draw ma 9 outów; open-ended straight draw ma 8.

Para z ręki wyższa od każdej karty na boardzie — na przykład QQ na flopie J-7-3.

Rezygnacja z rozdania i żetonów już wpłaconych do puli. Zatrzymuje dalsze straty. Nazywany też mucking.

Relacja kwoty sprawdzenia do puli: kwota sprawdzenia ÷ (pula + kwota sprawdzenia). Jeśli szansa wygranej przekracza ten procent, sprawdzenie jest opłacalne w długim okresie.

Twoje miejsce w kolejności licytacji. Późniejsza akcja (na pozycji) daje dużą przewagę, bo widzisz działania przeciwników przed własną decyzją.

Pierwsza runda licytacji, przed kartami wspólnymi, gdy każdy gracz ma tylko dwie karty zakryte.

Zwiększenie obecnego zakładu. Przejmuje inicjatywę i wywiera presję na przeciwników, aby spasowali lub dołożyli więcej żetonów.

Wszystkie żetony postawione w rozdaniu. Wygrywa je najlepszy układ, ale pula boczna powstała przez all-in jest przyznawana osobno; remisujące układy dzielą pulę po równo (podział puli).

Niewielka część każdej puli lub wpisowego turniejowego pobierana przez salon albo serwis pokerowy — jego źródło zarobku.

Piąta i ostatnia karta wspólna, po której następuje ostatnia runda licytacji przed showdownem.

Zakład z ręką obecnie słabą, ale mogącą się poprawić — jak flush draw. Bezpieczniejszy niż czysty blef, bo po sprawdzeniu nadal możesz trafić i wygrać.

Trójka z pary z ręki i jednej pasującej karty boardu. Dobrze ukryta — przeciwnicy rzadko się jej spodziewają. (Porównaj: Trips.)

Po ostatnim zakładzie pozostali gracze odkrywają karty. Najlepszy układ pięciu kart wygrywa pulę.

Stack-to-pot ratio — efektywny stack ÷ pula. Niskie SPR sprzyja zaangażowaniu stacka z silnymi gotowymi układami; wysokie SPR premiuje drawy i umiejętności gry po flopie.

Wyrównanie obecnego zakładu, aby pozostać w rozdaniu. Gracz, który sprawdza zdecydowanie zbyt często, to calling station.

Żetony gracza przy stole. Deep stack jest duży w stosunku do blindów; short stack jest mały.

Emocjonalna, słaba gra po bad beacie lub frustracji. Ta słabość kosztuje większość graczy więcej niż jakiekolwiek pojedyncze rozdanie.

Trójka z jednej karty zakrytej i pary na boardzie. Dla przeciwników wygląda silniej niż set, więc przynosi mniej value. (Porównaj: Set.)

Czwarta karta wspólna, wykładana po flopie, po której następuje osobna runda licytacji.

Zakład z silną ręką, aby sprawdziła go słabsza — przeciwieństwo blefu i źródło większości zysku w długim okresie.

Najniższy możliwy strit, A-2-3-4-5, w którym as jest najniższą kartą.

Pełen zbiór rąk, które przeciwnik może mieć w danym spocie. Przypisanie komuś zakresu oznacza zawężenie jego prawdopodobnych rąk.